Steven Kees Aäron Brown.
Brown werd geboren op 26 oktober 1954 in Californië, USA. Hij had een Nederlandse moeder en enkele jaren na zijn geboorte vertrok het gezin naar Amsterdam in Nederland. Brown ging zich al op jonge leeftijd bezighouden met criminaliteit. Hij bouwde een organisatie op die zich bezighield met drugshandel. Hij zou de jongerencentra van de Stichting Happy Family gebruikt hebben als dekmantel voor de drugshandel. Brown ontving voor de jongerencentra subsidie van de gemeente Amsterdam. Zo zou het centrum in de Rustenburgerstraat jaarlijks zo'n 180.000 gulden aan subsidie ontvangen. Aan het eind van 1984, begin 1985 werd die subsidie stopgezet na een rapport van de accountantsdienst waaruit bleek dat het centrum naast de subsidie ook inkomsten had uit de handel in soft drugs. Toen de Happy Family een nadere toelichting had gegeven over de financiële positie van het centrum werd de subsidie hervat. Wel zou bij de begroting voor het jaar daarop bekeken worden of de Happy Family de subsidie nog wel nodig had.
Kort na de hervatting van de subsidie liet de belastingdienst beslag leggen op de subsidie omdat de Happy Family nog een schuld van 750.000 gulden zou hebben gehad. Het zou gaan om niet afgedragen omzetbelasting van barverkopen. De Happy Family spande een kort geding aan tegen de belastingdienst en in begin juli maakte de Amsterdamse rechtbank een eind aan de beslaglegging. De belastingdienst zou volgens de rechtbank onvoldoende hebben onderzocht of het jongerencentrum wel verplicht was belastig te betalen over de omzetten aan drank en softdrugs.    
In april 1985 wilden enkele gemeenteraadsleden in Amsterdam van de Wethouder van Jeugdzaken in Amsterdam weten hoeveel geld er bij de Stichting Happy Family werd verdiend met de handel in softdrugs. Volgens de gemeenteraadsleden zou de geschatte jaarlijkse omzet van de handel in hasj en marihuana ongeveer 12 miljoen gulden bedragen. De winst zou ongeveer vier miljoen gulden zijn.
Op 23 juli 1985 verklaarde de advocaat van de Happy Family dat een hasjleverancier van het jongerencentrum door de Amsterdamse belastingdienst zou zijn benaderd om in ruil voor belastende verklaringen over de organisatie, in aanmerking te komen voor een belastingvermindering van 30.000 gulden. De hasjleverancier zou niet op het aanbod zijn ingegaan. De man zou volgens de advocaat ook voor bereid zijn om zijn verklaring onder ede af te leggen tijdens de behandeling van het hoger beroep tegen de uitspraak van het kort geding dat de Happy Family had aangespannen tegen de belastingdienst over de beslaglegging van subsidiegelden.
Op 26 juli legde de hasjhandelaar, Van E., voor de rechter-commissaris een belastende verklaring af over de praktijken van de belastingdienst. Hij bleek bovendien het gesprek met belastinginspecteur V. te hebben opgenomen. V. zelf was niet aanwezig in de rechtszaak. Met toestemming van de minister van financiën had hij zich beroepen op zijn geheimhoudingsplicht. Op 2 augustus 1985 bepaalde de rechter-commissaris echter dat V. zich niet mocht beroepen op zijn geheimhoudingsplicht en dat hij onder ede een verklaring zou moeten komen afleggen.
Het ministerie van financiën maakte op 9 augustus bekend dat de belastingdienst in beperkte mate tipgeld betaalde, vooral in de sfeer van invoerrechten en accijnzen. Volgens het ministerie bestonden er over de beatling van tipgelden geen op schrift gestelde richtlijnen. Dit was ook niet nodig omdat beslissingen over het uitloven en betaalbaar stellen van tipgelden centraal op het departement genomen werden. 
Op 2 september bekende belastinginspecteur V. dat hij, met medeweten van het hoofd van het ontvangkantoor van de Amsterdamse belastingdienst, hasjhandelaar Van E. een belastingvermindering van 27.000 gulden had aangeboden in ruil voor een belastende verklaring over de Happy Family.     
Volgens sommige bronnen zou hij in die tijd ook informant voor de DEA zijn geworden. Brown spreekt dit zelf tegen. 
Aan het begin van de jaren-90 zou Brown bevriend zijn geraakt met de Joegoslaaf Sreten J.  
Brown zou enkele tonnen hebben geïnvesteerd in Rolan BV, een bedrijf van Ron Ondunk dat gebruikt zou worden voor witwassen en als kas voor Joegoslavische criminelen.
Aan het begin van 1992 zou Brown grote ruzie hebben gekregen met Geurt R., de oud-lijfwacht van Klaas Bruinsma. R. zou naar verluidt een partij hasj van Brown hebben geript. R. zou aangifte hebben gedaan tegen Brown omdat hij zich bedreigd zou voelen
Op 20 maart 1992 was Brown op bezoek bij drugshandelaar Tony Hijzelendoorn, volgens eigen zeggen om hem te waarschuwen voor een aanstaande liquidatie. De volgende ochtend werd Hijzelendoorn inderdaad vermoord aangetroffen. Op 23 maart vertrok Brown uit Nederland. Hij keerde midden april weer terug en werd op 22 april aangehouden als verdachte van de moord op Hijzelendoorn. Half mei 1992 kwam hij weer vrij omdat justitie tot de conclusie kwam dat hij niets met de moord te maken had. Brown legde in die tijd verklaringen af tegen Martin Hoogland. Brown werd vervolgens als bedreigde getuige naar Spanje gevolgen. In Spanje zou hij een transport van 2000 kilo cocaïne hebben geregeld, volgens hemzelf met medeweten van het IRT. Het transport werd echter onderschept. In de zomer van 1992 zou hij door justitie naar Florida zijn overgebracht.
Na de moord op zijn vroegere vriend Ron Ondunk op 15 juni 1998 zou Brown zich bedreigd hebben gevoeld. Volgens een ANP-artikel zou hij toenmalig demissionair minister van Justitie Sorgdrager per brief om bescherming hebben gevraagd.
Steve Brown zou hebben verklaard dat justitie hem een 'vorstelijke beloning' had beloofd als hij belastende verklaringen zou hebben afgelegd over Charles Zwolsman.  
Op 9 december 1999 werd er een aanslag op Brown gepleegd in Amsterdam. Volgens getuigen werd hij meerdere malen in de buikstreek geraakt. Hij raakte niet levensgevaarlijk gewond. Hij zou blijvende schade hebben aan een arm, maar zou al weer begonnen zijn met de studie rechten waar hij mee bezig is.
In juni 2007 en januari 2009 kwam Steve Brown in het nieuws door ruzies met Peter R. de Vries. Volgens diverse media zou Brown in juni 2009 een prijs van 500.000 euro op het hoofd van Peter R. de Vries, Bas van Hout en Koen Scharrenburg hebben gezet.